
14. Mecodema bullatum* Lewis 1902, T., xxxiv, p. 202.
Mecodema intricatum* Broun 1903, A. (7), xi, p. 451 (new synonymy).
Fig. 46. Length: 23–28 mm. This species is easily distinguished by the catenulate 3rd, 5th and 7th elytral intervals. The holotype of M. intricatum bears the label “synon 3470,” from which it is clear that Broun had recognised that his species was synonymous with M. bullatum. Colour: black. Head: frons transversely wrinkled in the middle, longitudinally wrinkled at the sides; vertex irregularly punctured and wrinkled but without transverse depression. Pronotum: sides each with 12 setiferous punctures; disc transversely wrinkled, apex and base longitudinally wrinkled and faintly punctured; sides strongly curved outwards and slightly sinuate before the basal angles which are obtuse and blunt. Elytra: faintly and irregularly impressed and finely punctured, the punctures separated by 4 or 5 times their diameters; intervals 1, 3, 5 and 7 about 1 ½ times as wide as intervals, 2, 4, 6 and 8 and more convex; intervals 1, 3, 5 and 7 are broken

Fig. 21—Oregus inaegualis Castelnau.
Fig. 22—Oregus aereus White.
Fig. 23—Mouth-parts of Oregus aereus White.
Fig. 24—Aedeagus, Oregus aereus White.
Fig. 25—Aedeagus, Oregus inaequalis Castelnau.
Fig. 26—Diglymma clivinoides (Castelnau).
Fig. 27—Mecodema clongatum Castelnau.
Fig. 28—Mecodema morio (Castelnau).
Fig. 29—Diglymma obtusum Broun.
Fig. 30—Metaglymma tibiale (Castelnau).
Fig. 31—Metaglymma aberrans Putzeys.
Fig. 32—Metaglymma monilifer Bates.

Fig. 33—Mecodema quoinense Broun. Fig. 34—Mecodema lucidum Castelnau. Fig. 35—Mecodema huttense Broun. Fig. 30—Mecodema, o'connori Broun. Fig. 37—Mecodema hector sp.n. Fig. 38—Mecodema constrictum Broun. Fig. 39—Mecodema fulgidum Broun. Fig. 40—Mecodema alternates Castelnau. Fig. 41—Mecodema hudsoni Broun

Fig. 42—Mecodema lewisi Broun. Fig. 43—Mecodema howitti Castelnau. Fig. 44—Mecodema costellum Broun. Fig. 45—Mecodema gordonense Broun. Fig. 46—Mecodema bullatum Broun. Fig. 47—Mecodema litoreum Broun. Fig. 48—Mecodema rectolineatum Castelnau. Fig. 49—Mecodema, sculpturatum Blanchard. Fig. 50—Mecodema ducale Sharp. Fig. 51—Mecodema crenaticolle Redtenbacher. Fig. 52—Mecodema crenicolle Castelnau. Fig. 53—Mecodema laterale Broun. Fig. 54—Mecodema allani Fairburn.

Fig. 55—Mecodema simplex Castelnau. Fig. 56—Mecodema validum Broun. Fig. 57—Mecodema o'connori Broun. Fig. 58—Mecodema hector sp.n. Fig. 59—Mecodema spinifer Broun. Fig. 60—Mecodema lucidum Castelnau. Fig. 61—Mecodema impressum Castelnau. Fig. 62—Mecodema huttense Broun. Fig. 63—Mecodema dux sp.n. Fig. 64—Mecodema fulgidum Broun. Fig. 65—Mecodema constrictum Broun. Fig. 66—Mecodema rex sp.n.

Fig. 67—Mecodema alternans Castelnau. Fig. 68—Mecodema rugiceps Sharp. Fig. 69—Mecodema nitidum Broun. Fig. 70—Mecodema punctatum (Castelnau). Fig. 71—Mecodema proximus sp.n. Fig. 72—Mecodema strictum sp.n. Fig. 73—Mecodema persculptum Broun. Fig. 74—Mecodema longicolle Broun. Fig. 75—Mecodema metallicum Sharp. Fig. 76—Mecodema florae sp.n. Fig. 77—Mecodema infimate Broun. Fig. 78—Mecodema morio (Castelnau). Fig. 79—Mecodema clongatum Castelnau. Fig. 80—Mecodema occiputale Broun. Fig. 81—Brullea antarctica Castelnau. Fig. 81a—Mctaglymma tibiale (Castelnau).

into irregular lengths by the depressions in which the setiferous punctures are set. Microsculpture: absent except in the depressions and wrinkles, where it is faint, isodiametric. Ventral surface: prosternum distinctly punctured at the sides, the punctures separated by 1–4 diameters; proepisterna closely punctured, the punctures separated by 1–2 diameters; pronotal epipleurae punctured; mesepisterna closely punctured and wrinkled; mesosternum, sides of the metacoxae and first three abdominal segments faintly punctured.
Type in the Dominion Museum, Wellington.
South Island. Otago: Puysegur (Sandager); Te Oneroa; Lake Te Anau, 1 ex.; Hump Ridge, Okaka, 3,500 ft., 28.xii.10 (A. Philpott), 1 ex.; Colac Bay, 1 ex.; Tuatapere, nr. Invercargill (J. H. Lewis), 1 ex.
